– Nuk të duket paksa e trishtë vetmia? – më pyeti ashtu siç ishte lakuriq e mbështetur te xhamat, duke thithur fort cigaren që xixëlloi për një çast.
Dritat e zbehta të rrugës që hynin në dhomë, dukej sikur i kishin dhënë një ndriçim të argjendtë lëkurës akoma të djersitur. Ngrita nga dyshemeja gotën e verës dhe e ktheva, shija e kadifenjtë më mbështolli të gjithin.
– Jo, jo, – i thashë i menduar, – ndoshta kështu ndihem më mirë me veten. Pastaj, përse mendon se më pëlqen vetmia? – e pyeta dhe mendova: “Me siguri, që këtë pyetje më shumë po ia bën vetes.”
U ngrita dhe e përqafova ashtu siç ishte e mbështetur te xhamat e lagur. Ndjeva drithërimën e trupit të saj, shijen e kripur të lëkurës së djersitur dhe aromën e mrekullueshme të femrës…



Nuk ka asnjë vlerësim për këtë libër.